Brother Story
posted on 07 Aug 2009 22:58 by smtp-org in Brotherวันที่ 10 สิงหาคม 2552
เช้าวันนี้เวลาตี 5 เราลุกขึ้นจากที่นอน เสียงนาฬากาปลุกเริ่มดังแล้ว "จะทำยังไงดีละเนี่ย ยังง่วงอยู่เลย"
กำลังจะล้มตัวลงนอนต่อสักหน่อย แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เราจะต้องไปทำกิจกรรมที่สำคัญที่สุดอีกวันหนึ่ง
นั่นคือการสอบ "ข้อสอบจะเป็นยังไงเนี่ย" คิดอยู่ในใจสักพัก ก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำตามระเบียบ ว๊าว! วันนี้
อาหารเช้าเป็นของโปรดเราเลย คิดแล้วก็เดินไปที่โต๊ะกินข้าว สายตาเห็นอาหารเช้าที่วางอยู่บนโต๊ะ
"แหม่! มันก็แค่ขนมปังปิ้งกับนมเหมือนเดิมนั่นละน้า" ....
ถึงโรงเรียนแล้ว!! ดูๆ ไปวันนี้หน้าโรงเรียนจะคึกคักเป็นพิเศษ คงเพราะมีกิจกรรมสัปดาห์วันแม่ เด็กๆ เดินวน
หน้าเต้นกิจกรรม เขาคงจะชื่นชมกับบอร์ดกิจกรรมที่ตัวเองจัดขึ้นมาประกวอดละมั้ง เดินขึ้นบันไดไปถึงชั้นที่2
ก็แปลกใจว่า "เอ้! รู้สึกเหมือนจะลืมอะไรสักอย่าง" เดินมาถึงห้องเรียนตัวเอง เพื่อนในห้องต่างหันนมามอง
แล้วก้มลงไปดูอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนกำลังทำค้างอยู่ "แย่แล้ว! ลืมเอาบอร์ดแนะแนวมาเหรอเนี่ย"
น่าแปลกใจมากที่วันนี้ลืมของสำคัญไปซ่ะได้ "แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกมั้ง อย่างมากก็โดนครูร่ายยาวใส่ก็เท่านั้น"
ลุกขึ้นออกจากห้องแล้วลงไปเดินเล่นใต้อาคาร มองเห็นป้ายกิจกรรมวันแม่มาแต่ไกลเลยวันนี้ดูเหมือนจะเงียบ
สงบดีจัง...
เข้าแถว! วันนี้แดดแรงมากเลย ครูก็ร่ายยาวนานมากๆ เรารู้สึกว่าร้อนจะละลายอยู่แล้ว ทำไมถึงมีอะไรเยอะจัง
ทนฟังไปได้สักพัก ก็แว่วยินถึงอะไรที่สำคัญบางอย่างเกี่ยวกับนักเรียนทีไปแข่งขันกิจกรรมในวันเปิดโลก
การศึกษา เราก็ปรบมือให้น้องๆ หนูๆ ที่ไปทำชื่อเสียงให้กับโรงเรียน แต่พอถึงรายการที่เราน่าจะได้เป็น
คนแข่งแต่เพราะไม่สบายซ่ะก็เลยอดไปเลยนี่สิ รู้สึกอึดอัดจังเลย "ครูจะว่าอะไรเราไหมน้ออ คงไม่หรอกมั้ง"
จริงๆ ด้วยครูไม่ได้พูดอะไรมากแต่ก็พอจะจับใจความได้ว่าส่งตัวแทนไปคว้ารางวัลมาได้เหมือนกัน...
ถึงคาบสอบแล้วละ หัวใจเต้นตึกๆ เลย วันนี้สอบเรื่องปริพันธ์ของฟังก์ชั่น อยู่ในเนื้อหาเพิ่มเติมวิชาคณิต
เสียงแซวครูจากข้างหลัง "ปิดแอร์หน่อยได้ไหมครับ แค่รู้ว่าจะต้องทำข้อสอบแค่นี้ก็หนาวพอแล้ว" เสียง
หัวเราะก็ดังขึ้นแบบอัตโนมัติ ทุกคนมีท่าทีผ่อนคลายลง และลงมือทำข้อสอบ "ข้อสอบวันนี้ไม่ยากอย่าง
ที่คิดเอาไว้เลยคงเป็นเพราะเราเข้าใจละมั้ง"... 
ว๊าว! อาหารเที่ยงของเราวันนี้คือ "ก๋วยเตี๋ยวน้ำแสนอร่อย" ร้านประจำของเราเลย วันนี้พี่โอ๋ยิ้มให้เราด้วย
เราก็ยิ้มตอบ พร้อมรับชามก๋วยเตี๋ยวที่พี่เขายื่นส่งมาให้ "พี่เค้ายิ้มให้แกด้วยนะบูม" วิทย์เพื่อนรักเขาพูด
อย่างนั้น "อ่า" ทานก๋วยเตี๋ยวเสร็จแล้วก็ไปล้างมือพร้อมเรียนในภาคบ่ายแล้ว "จะทำไงดีอ่า เราลืมเรา
บอร์ดแนะแนวมา" เราบอกกับวิทย์ไปแบบนั้น "โอ้! อย่าเครียดไปเลย อะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิด" วิทย์พูด
มาแบบไม่เห็นใจเราเลยแต่ก็อดที่จะยิ่มให้มันไม่ได้อยู่ดี เพราะตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมา มันไม่เคยคิดอะไร
ที่เป็นเนื้อหาเลยจริงๆ 
"นักเรียนเคารพ" มาแล้วๆ ครูแนะแนวของเรา วันนี้แต่งตัวได้สวยมากเลยละ เสื้อสีฟ้าอ่อนกระโปรงขาว
คำแรกที่ครูพูดคือ "เป็นยังไงบ้างนักเรียน งานที่ครูสั่งคงได้ประโยชน์ใช่ไหม" หัวใจเราก็เต้นแรงเลย
"โอ้ย! จะรอดไหมเนี่ยบูมเอ้ย ชีวิตแก" สักพักครูก็ถามขึ้นว่า "พร้อมส่งยังจ้า" ดูเหมือนในห้องจะร่วมมือ
กันตอบคำว่า "เสร็จแล้ว" จังเลยเนี่ย ทุกคนส่งไปแล้วเราก็นั่งเฉยๆ ครูพูดขึ้นมาว่า "บูมไม่ส่งเหรอ"
"บูมลืมเอามานะครับครู ขอโทษครับ" ครูเขาก็ยิ้มแล้วบอกว่า "พรุ่งนี้เอามาส่งครูนะ" "ครับ! "
วันนี้เป็นวันที่เรามีความสุขมาก ครูเป็นคนใจดีกว่าที่เราคิดไว้ อาการกังวลทั้งหมดหายไปหมดเลย
เสียงสัญญาณหมดเวลาเรียนช่วงสุดท้ายดังขึ้น เราเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดใส่ลงกระเป๋า แล้วยกมันขึ้น
สะพายบ่าเดินออกมาหน้าห้อง พร้อมๆ กับวิทย์ "เราไปก่อนนะ" วิทย์บอก "โชคดีๆ" แล้วแยกย้าย
กันกลับบ้าน...
